با بارگیری تیرانداز فضایی Helldivers 2 برای اولین بار بر روی رایانه شخصی، متوجه شدم که در یک اقدام دیوانه وار روی سطح یک سیاره بیگانه بدون سرنخی از کاری که انجام می دهم منجنیق شده ام.
البته من تنها نبودم بازیکنان دیگر با من همراه شده بودند، آنها باتجربه بودند، نشان های رده بالای آنها نشان دهنده آمادگی سخت آنها در جنگ بود. از سوی دیگر، من که پستترین رتبه بودم، چیزی بین کرم بیمهرگان و علوفهی توپ، خود را در برابر رگبار معمول آزار کلامی ثابت کردم.
میتوانید تعجب من را تصور کنید که بهجای مقابله با فلک، فوراً یکی از همبازیکنان به من کمک کرد که راه را به من نشان دهد و چند ترفند به من یاد دهد. این و پذیرش من در جامعه بازی های Helldivers 2 باعث دلگرمی من شد. این تجربه ایمان من را دوباره تقویت کرد که جوامع بازی مثبت وجود دارند.
همچنین باعث شده که بپرسم: آیا جوامع بازی های سمی آنقدر مرا شکست داده اند که من انتظار بدترین ها را دارم؟
آیا بازی رایانه شخصی واقعاً اینقدر سمی بوده است؟
پاسخ ساده به این سوال این است که بله! اگر آنلاین بازی می کنید، پس با رفتار سمی نیز مواجه شده اید یا حداقل شاهد آن بوده اید. این بسیار رایج است و واقعاً باعث می شود این روزها تقریباً انتظار دیدن آن را داشته باشید.
من میتوانم به شیوهای که یک دانشمند ممکن است، عمیقاً به موضوع بپردازم تا محتویات مطالعهای مانند این را باز کند، اما این به معنای حذف تجربیات زندگیام است.
منبع:pcworld
